دا، آفریدگار عشق و ایمان

آوای خوزستان/ حجت الاسلام علی قندعلی: ( دا )آشنا ترین واژه ای است که هر کودکی در اولین مرحله رشد زبانی در حدود ۶ تا ۹ ماهگی به زبان می آورد…دا دادا…
این‌واژه زیبا و پرمهر دا در فرس هخامنشی و اوستا ریشه ای است به معنی دادن و آفریدن و ساختن و بخشیدن .
برخی لغت نویسان قائلند واژه مقدس دادار …مرکب از ریشه «دا» به معنی دادن و آفریدن است با پسوند «تار» علامت فاعلی و لغهً به معنی بخشاینده و آفریننده است. تا آنجا که فردوسی بزرگ در اشعارش اینگونه آورده :
به ایرانیان گفت بهرام گُرد…
که جان را بدادار باید سپُرد…
هر چه باشد ریشه و اصل و مشتقات دا همگی در اوج تقدس معنا یافته اند…
دا یا دایه شیرین ترین وآرامبخش ترین اسمی است که یک کودک از گفتنش سیر نمی شود و تا کهنسالی از زبان نمی افتد…
این واژه آنچنان بر زبان ها جاریست که به وقت غم و دلتنگی دا می گوییم،به وقت نشستن و برخواستن و حتی شادی ها .